Het verlies laten we achter ons. Het falen van met name van Persië die heeft bewezen dat je heel veel van een kans kan maken, behalve een doelpunt, laten we in het verleden rusten. Over zijn afwezigheid op cruciale momenten en zijn tenenkrommende balverlies zal ik geen woord meer reppen. Ik zwijg over zijn onmogelijke spel en ik zal ook geen vinger wijzen naar Bert die tot in de diepste treurnis in deze gevallen prins heeft geloofd. Het sprookje is uit.
Eigenlijk wel een sneu sprookje. De prins van Persië, de spits die niet kon scoren. Zo gaat het sprookje heten. Over een zielig voetballertje dat door de koning in de spits werd neergezet, maar helemaal niet kon scoren. Hij probeerde van alles. Haalde alles uit de kast, maar die bal leek de doellijn nooit te bereiken. Zelfs toen de prins zijn onderdanen uit het doel had weggejaagd en boos tegen de bal had geschopt, kwam de bal niet verder dan een paar meter vooruit. En in diepe treurnis moest de prins toekijken hoe de kleine kabouter Wesley met gemak de ballen in het doel jaagde. Wat was het toch dat die kabouter deed wat het prinsje niet kon? Het leek wel alsof het prinsje was vervloekt. Elke kans die het prinsje probeerde te benutten veranderde in een mum van tijd in een catastrofe. Hj hoefde de bal maar een tikje te geven en het hele spel werd een grote chaos met een treurig einde. Niemand wilde meer een bal naar het prinsje schieten. En als het prinsje zelf probeerde de bal af te pakken dan kwam de boze tovernaar met een kaart. Zelfs de kabouter wilde niet meer met het prinsje voetballen. En het meest zielige aan het sprookje is dat het geen happy ending kent. Het prinsje kon gewoon niet voetballen. De koning wilde er niets van weten en bleef het prinsje in de spits zetten van het team. Tot ergernis van alle anderen. Was er maar een kikkertje die het prinsje kon wakker kussen uit deze nachtmerrie. Helaas, die was er niet. Het prinsje kon niets anders doen dan maar gewoon in de spits blijven staan en proberen de bal richting doel te trappen. Met een beetje geluk zou hij ooit eens keer scoren. Tja, en dat is het zielige sprookje van de spits die maar niet kon scoren. Arm prinsje.
We laten alles achter ons. Verbranden de schepen, de bruggen. Alles. Het was nu of nooit. Het is nu een geruststellende gedachte dat het dus nooit is geworden. Gaat het dus ook nooit meer gebeuren. Betekent dat ik de komende WK’s niet meer in spanning hoef te kijken. Het gaat vanaf nu alleen nog maar om het mee doen. Het was immers ‘nu of nooit’ en als je voor ‘nooit’ kiest moet je niet meer voor ‘nu’ kiezen. ‘Nooit’ it is! Wilt u daar een tasje bij of gaat het zo mee?
